โครงการ”เวที..วัยใส…หัวใสสีขาว” สัญจรโรงเรียนปทุมวิไล

โครงการ”เวที..วัยใส…หัวใสสีขาว” สัญจรโรงเรียนปทุมวิไล
โดย ทองพูล  บัวศรี    มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก
 
                ผู้เขียนได้มีโอกาสไปเป็นวิทยากร เรื่อง “สิทธิเด็กกับการป้องกันยาเสพติด”  ของสถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งประเทศไทยเพื่อการศึกษา(สวศ.) AM 837 เมกะเฮริต์ ตามโครงการประชาสัมพันธ์ป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด ปี 2552  เพื่อให้เยาวชนได้มีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็นในการรณรงค์ต่อต้านยาเสพติด  โดย สวศ. ได้จัดเวทีที่โงเรียนปทุมวิไล  อ.เมือง จังหวัดปทุมธานี
                โรงเรียนปทุมวิไล เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่มีเด็กนักเรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 จำนวน 3,800 คน มีชมรมที่ให้เด็กเลือกทำกิจกรรม จำนวน 104 ชมรม ซึ่งเป็นการเปิดโอกาสให้เด็กได้แสดงศักยภาพของตนเอง และการเปิดเวทีพื้นที่สร้างสรรค์ในโรงเรียน  เป็นโรงเรียนชนะเลิศระดับประเทศ จากโครงการ TO BE NUMBER ONE   ซึ่งประธานโครงการเรียกชื่อเล่นว่า “น้องสุ” กำลังเรียนอยู่ในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 6 เป็นประธานที่เก่งมากในการจัดกิจกรรมการ แสดงออก  การจัดการบริหาร รวมทั้งการประสานกับสมาชิกในชมรมต่าง
                โรงเรียนแห่งนี้มีการนำกิจกรรมชมรม ที่มีจำนวนถึง 104 ชมรม โดยผ่านกระบวนการทำงานกับเด็กนักเรียนโดยเน้นไปที่กิจกรรมของชมรม  พร้อมกับการเปิดพื้นที่สร้างสรรค์ และเวทีให้เด็กนักเรียนได้แสดงออกถึงศักยภาพของเด็กนักเรียนทุกคน  โดยเฉพาะการเปิดลานกิจกรรมสร้างสรรค์คนดี [...]

เด็กหญิงรักษ์ยิ้ม….กับการรอคอยเอกสารทางทะเบียน

เด็กหญิงรักษ์ยิ้ม….กับการรอคอยเอกสารทางทะเบียน
โดย ทองพูล  บัวศรี(ครูจิ๋ว)  มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก
 
                เมื่อปี 2548  ผู้เขียนได้มีหน้าที่ที่ต้องไปเฝ้าแม่ซึ่งป่วยที่โรงพยาบาลพระนครศรีอยุธยา  แม่ป่วยเป็นโรคเบาหวาน และเริ่มมีโรคหัวใจแทรก  อาการแม่หนักมาก ต้องไปอยู่ในไอซียูรวม ตึกศัลยกรรมหญิง  ที่ต้องได้หมอดูแลเป็นพิเศษ
                ซึ่งในหอผู้ป่วยมีจำนวนคนไข้มาก  และทุกเตียงที่อยู่ในหอนั้นส่วนมากอาการหนักพร้อมที่จะตายทุกวินาที และเมื่อวันที่ 15 เมษายน 2548 นั้น  ผู้เขียนได้พบกับผู้ป่วยรายหนึ่งซึ่งมีอาการหนักมากพร้อมกับลูกสาวที่น่ารักมากคนหนึ่ง  อาการผู้ป่วยรายนี้คุณหมอคิดว่าน่าจะไม่เกินวันนี้ที่ต้องตาย  แล้วก็เป็นไปตามคาดเวลาของคุณหมอ  คุณแม่ของเด็กหญิงรักษ์ยิ้มได้เสียชีวิตในเวลา 15.00 น. ด้วยอาการที่สงบ  มีมือลูกสาวที่จับอยู่กับแม่จนกระทั่งตาย  แต่ด้วยอายุขอลูกสาวประมาณ 3 ขวบ ซึ่งไม่มีเอกสารใดๆเลยที่ปรากฏว่ามาจากที่ไหน  เป็นใคร  ชื่ออะไร(ได้แต่เรียกชื่อเล่น)  เสียงลูกสาวว่าแม่ของหนูไปไหน  แม่อยู่กับหนูใช่ไหม แม่จ๋าอย่าไปไหน  เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยทำให้น้ำตาผู้ที่เฝ้าคนป่วยต่างร้องไห้กันทั้งนั้น  ผู้เขียนเองมือหนึ่งจับมือเด็กน้อยไว้  แต่อีกมือหนึ่งยืนเช็คน้ำตาไปด้วย   หลังจากนั้นคุณหมอและนางพยาบาลก็เข้าไปปรึกษากันในห้องพัก   แล้วคุณหมอก็เดินมาหาผู้เขียนซึ่งคุณหมอทราบว่าทำงานอยู่ที่มูลนิธิสร้างสรรค์เด็ก  เพราะเพื่อนที่เป็นหัวหน้าพยาบาลเป็นคนบอกคุณหมอ  คุณหมอปรึกษาผู้เขียนจะทำอย่างไรกับเด็ก  ซึ่งกรณีอย่างนี้ผู้เขียนเองก็งงเหมือนกัน  เพราะตามกฎหมายพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546  ซึ่งถือว่าเด็กน้อยคนนี้คือ เด็กที่ต้องได้รับการพิทักษ์ เลี้ยงดู ได้รับการพัฒนาตามวัย  จะต้องส่งเข้าสถานสงเคราะห์แห่งใดแห่งหนึ่งของรัฐ
                ผู้เขียนจึงได้โทรประสานงานกับทนายความว่ากรณีเด็กน้อยคนนี้ไม่ทราบว่ามาจากที่ไหน เป็นใคร [...]